داستان آخرین نماز شما قبل از مُردنتان

قال رسولُ الله صلى اللهُ عليهِ وَ آلهِ: صَلِّ صَلوةَ مودِعٍ تَرَى اَنكَ لا تُصلِى بَعدَها صَلوةً اَبداً.

رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: آنچنان نماز بگذار كه گويى آخرين نماز توست و ديگر هرگز نمازى نخواهى خواند.

بحارالانوار ، ج 84 ، ص 264

سرما شما را بیشتر می لرزاند یا خدا؟

كانَ الحسنُ بنُ علىٍ اِذاَ تَوَضََّأ تَغَيَّرَ لَونُهُ وَ ارتَعَدَت مَفاصِلُهُ، فَقِيلَ لَهُ فى ذلك فَقالَ عليه السلام: حَقٌ لِمَن وَقَفَ بَينَ يَدَى ذِى العَرشِ اَن يَصفَرَّ لَونُهُ وَ تَرتَعِدَ مَفاصِلُه

امام حسن عليه السلام هنگام وضو رنگشان دگرگون مى‌شد و بندبند وجودشان مى‌لرزيد. از حضرت پرسیده شده چرا اینگونه می‌شوید؟ فرمودند: سزاوار است كسى كه در پيشگاه خداوند مى‌ايستد رنگش پريده، بندبند اعضايش ‍ بلرزد.

.بحارالانوار ، ج 80 ، ص 346

آیا شما هم بعد از نماز احساس می‌کنید بار سنگینی از دوشتان برداشته شد؟!

وَ كان علىٌ اِذا حَضرَ وَقتُ الصلوةِ يَتَمَلمَلُ وَ يَتَزَلزَلُ فَيُقالُ لَهُ مَا لَكَ يَا اَميرَ المُومِنين؟! فَيَقولُ عَليهِ السَلام: جَاء وَقتُ اَمانَةٍ عَرضَها اللهُ عَلَى السَمواتِ وَ الارضِ وَ الجِبالِ فَاَبَينَ اَن يَحمِلنَها وَ اَشفَقنَ مِنها

هنگامى كه وقت نماز فرا مى رسيدامير المومنين عليه السلام مضطرب شده تنش به لرزه مى‌افتاد، و وقتی می‌گفتی چه شده است كه چنين منقلب هستيد؟ فرمود: وقت امانتى فرا رسيده است كه آسمانها و زمين و كوهها آن را بر نتافتند و زير بار آن نرفتند.

محجه‏البيضاء ، ج 1 ، ص 378

اول هرچه می‌خواهی با ریش و سبیلت بازی کن بعد نماز بخوان!

رَاَى النَبىُ صَلى اللهُ عَليهِ وَ آلهِ رَجُلاً يَعبثُ بلِحيَتِهِ فِى صَلوتِهِ فَقالَ صَلى اللهُ عليهِ و آلهِ : اَما اَنَّهُ لَو خَشَعَ قَلبُهُ لَخَشعتْ جَوارِحُهُُُُُُُُُُ

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ديدند مردى در حال نماز با ريش خود بازى مى كند، که فرمودند: اگر قلب او خشوع مى‌داشت ، قطعا همه اعضايش نيز خاشع مى‌بود.

بحارالانوار ، ج 84 ، ص 228

آموزش آرایش نماز! مواد لازم: 1- ...

قال رسول الله صلی الله علیه و آله: الخُشوعُ زِينَةُ الصَلوةِ

پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود: خشوع و فروتنی آرايه و زيبايى نماز است.

بحارالانوار ، ج 77 ، ص 131

عَن عَلى عَلَيهِ السلام: اِنَّ الانسانَ اِذا كانَ فِى الصَلوةِ فَانَّ جَسدَهُ وَ ثِيابَهُ وَ كُلُّ شَيى حَولَهُ يُسبِّح

هنگامى كه انسان در حال نماز است، اندام و جامه او و همه آنچه در پيرامون اوست تسبيح مى گويند.

علل‏الشرايع، ج 1، ص 237

آيا آخر وقت كه سر خدا خلوته، براي نماز خوندن بهتره؟

امير المومنين عليه السلام: صَلِّ الصَلوةَ لِوَقتِها المُوقت لَها وَ لا تعجل وَقتَها لِفراغٍ وَ لا تُوخرها عَن وَقتِها لِاشتِغالٍ وَاعلَم اَنَّ كُلَ شىٍ مِن عَمَلِكَ تَبعٌ لِصَلوتِك

امير مومنان علی عليه السلام فرمودند: نماز را در وقت تعيين شده آن به جاى آور، به خاطر فراغت از نماز شتاب مكن! و به بهانه كار و گرفتاری، به تاخير ميانداز! بدان كه همه اعمال تو بسته به نماز تست.

نهج ‏البلاغه، نامه 27

يك نسخه‌ي مجرَّب براي قبولي نماز!

عَن عَلى بنِ الحُسين عَليهِ السَلام: فِى جَوابِ رَجلٍ سَئَلَهُ عَن حُدودِ الصَلوةِ ... وَ قالَ وَ ما سَبَبُ قَبولِها. قَالَ عَليهِ السَلام: وِلايَتُنا وَ البَرائَةُ مِن اَعدائِنا

كسى از امام سجاد پرسيد: چه چيزى سبب قبولى نماز است ؟ فرمود: پذيرش ولايت ما (اهل بيت) و دوري از دشمنان ما.

بحارالانوار ، ج 84 ، ص 240

بيخود گردنت را كج نكن؛ دلت بايد پاك باشد!

اَوحَى اللهُ اِلى دَاودَ: كَم مِن رَكعَةٍ طَويلَةٍ فِيها بخشية قَد صَلاها صاحبُها لا تُساوى عِندى فَتيلاً حِينَ نَظرتُ فِى قَلبهِ فَوَجدتُهُ : اَن سَلَّمَ مِن الصَلوةِ وَ بَرَزَت لَه اِمرَاَةٌ وَ عَرضَتْ عَليهِ نَفسَها اَجابَها، وَ اَن عَامَلَه مُومِنٌ خَانَهُ

خداوند به حضرت داود فرمود: چه بسيار ركعتهاى طولانى خاشعانه كه نمازگزارى انجام داده باشد اما نزد من به اندازه فتيلى نمى ارزد وقتى كه به قلب او نگاه كرده و مى بينم: تا نمازش تمام شد، اگر زنى خود را به او عرضه نمايد او را اجابت خواهد كرد و اگر كسي با او معامله كند به او خيانت خواهد نمود.

بحارالانوار ، ج 14 ، ص 43

نماز خواندن = بالاخره خوب شدن!

رُوىَ اَنّ فَتى مِن الانصار كَان يُصلِّى الصَلوةَ مَعَ رَسولِ اللهِ صَلى اللهُ عَلَيهِ وَ آلهِ وَ يَرتَكِبُ الفَواحِشَ ‍ فَوُصِفَ ذلك لِرسولِ اللهِ فَقالَ صَلى الله عليه و آله : اِنَّ صَلوتَهُ تَنهاهُ يَوماً ما. فَلَم يَلبَث اَن تَابَ

روايت شده است جوانى از انصار، با رسول خدا نماز مى خواند در عين حال - مرتكب گناه نيز مى شد، اين موضوع به اطلاع حضرت رسيد، ايشان فرمودند: نمازش روزى او را باز خواهد داشت. چيزى نگذشت كه جوان توبه كرد.

!

بحارالانوار، ج 82، ص 198